چه با قلب من کرد؛ غم بعدِ تو            چه مرگم شده؟ زنده‌ام بعدِ تو

چه باید سرود و چه باید نوشت؟            که خشک است بغضِ قلم بعدِ تو

علـمـدارِ جـانـبازِ حالا شهـید!            چه خون شد خیالِ حرم بعدِ تو

وفـادارِ عـهـد تـوأم؛ با سـرم،            که پـائـیـن نیایـد عـلـم بعدِ تو

تو لطفی! تو مِهری! تویی دوستی            حلال است خـونِ ستم بعدِ تو

زمین کوهی از لاشۀ گرگ‌ها            ببـیـنـد به خـود دم‌به‌دم بعدِ تو

نشان داد دسـتت به ما راه را            نـشد مـرد این راه کـم بعد تو

امـامِ تـو این روزهـا می‌زنـد            حـوالـی کـعـبـه قـدم بـعـد تـو

نشان بود قتلِ تو اِی نفْس پاک            مـی‌آیـد امــامِ حــرم بـعـد تـو